YAŞAR NURİ ÖZTÜRK

 

 

Yaşar Nuri Öztürk doğum gününe denk gelen bir günde (22.6.1951-22.6.2016) vefat ederek aramızdan ayrıldı. Ben kendi adıma her zaman yazdıklarını okumaktan büyük mutluluk duydum. Kitaplarından ve söyleşilerinden çok şey öğrendim.

Aklın, bilimin, zulme, sömürüye ve şirke karşı isyanın temellendirdiği gerçek İslam anlayışının yolundan giden Yaşar hocamızı “Kur’an’ın Yarattığı Mucize Devrimler” kitabından seçtiğim isyan, zulüm, muhafazakarlık ve haniflik konusunda birkaç alıntı ile anmayı bir borç biliyorum.

MUCİZE DEVRİMLERİN TEMELİ OLARAK İSYAN

İsyan kökünden türeyen kelimeler Kur’an’da 30 küsur yerde geçer. Bunların 20 küsuru fiil halinde kullanımdır. İsyan kelimesi, Kur’an dilinin aşılmamış ustası Isfahanlı Râgıb’ın da söylediği gibi, değnek-sopa anlamındaki asa kelimesiyle aynı köktendir. Ve isyan, bir şeyi asa ile engellemek anlamındadır. Kelime, daha sonra geçirdiği değişim ve gelişim ile her türlü karşı çıkış anlamında kullanılmıştır. Biz burada, şu ana kadar işaret edilmemiş bir noktaya dikkat çekmek istiyoruz:

Hz.Musa’nm serüveni anlatılırken kullanılan asa (değnek, sopa) kelimesi, eğer isyan anlamında alınırsa-ki bu, dil bakımından mümkündür-bu büyük peygamberin en büyük mucizesi, Firavun’a karşı isyan olur. Kur’an bunu kendi terminolojisi içinde, Firavun yardakçısı büyücü ve yöneticilere karşı Musa’nın asası ifadesiyle vermiştir. Musa’nın en büyük mucizesi (el-âyetü’l-kübra) onun asasıdır.

Musa’nın asasının Firavun sihirbazlarının bütün hünerlerini yalayıp yutmasıyla sembolize edilen nedir? Acaba bu, bir değnek midir, yoksa asa kelimesinin esas delâleti olan isyan mıdır? “Firavunun hünerli sihirbazlarıyla sembolize edilen teknik-askerî gücü, Musa’nın asası ile sembolize edilen isyan ve karşı çıkış gücü mağlup etti” diyebilir miyiz? Biz, diyebileceğimiz kanaatindeyiz. Eğer böyleyse en büyük mucizelerden biri de, zalimlere karşı isyan olacaktır.

İsyan konusunun ilginç noktalarından biri de şudur: Kur’an hem Âdem’in (insanın) hem de şeytanın Allah’a ters düşmesini isyan olarak nitelendiriyor:

“Âdem Rabb’ine isyan etti.” (Tâha, 121)

“Şu bir gerçek ki, şeytan, Rahman olan Allah’a karşı âsi olmuştur.” (Meryem, 44)

O halde, oluşun sadece eksi kutbunda değil, artı kutbunda da, yaratıcı ve hür benliğin kıvılcımını isyan tutuşturuyor. Kur’an, bu isyanın ilk kez Allah’a karşı sergilendiğini ve bağışlandığını söyleyerek (Bakara, 37; Tâha, 122) isyanın varlığından değil, isyanda ısrar etmekten şikâyetçi olduğuna vurgu yapmaktadır. Adem’in hatası ve sonra bağışlanması, yaratıcı-hür benliği elde etmede isyanın gerekliliğini; şeytan’ın inadı ise, isyanı ilahlaştırmanın yanlışlığını anlatmaktadır.

Daha iyisini yapmak için yıkmakla, yıkmayı kutsallaştırmak aynı şey değildir. Peygamberler de onlara karşı çıkanlar da birer isyancı idiler. Hz. Musa da Firavun da birer âsi idi. Biri Tanrı’ya ötekisi ise zorbaya isyan içindeydi. Bütün tarih yaratan ruhlar, derece derece birer âsidir. Mevcuda isyan etmeyen benlik varoluş sırrını yakalayamaz. Varoluş ve tekâmül, bir ‘isyan-karşı isyan’ diyalektiği halinde sürüp gitmektedir.

İsyanı tanımayan ruh, alışkanlığa ve geleneğe yenik düşer. Alışkanlık ve gelenek, yaratıcı gücün afyonudur. Ölümsüzlüğün kandilini yakan ve kubbeye zaman üstü ses, renk ve desen bırakanlar, her alanda, isyan öncüleridir. Yaratıcı ruhta isyan, öncelikle mevcuda, alışılmışa, dayatılan kabullere isyandır. Mevcuda isyan, insanoğlunun en çetin işidir.

 

Mevcut, en iyi şekliyle bile, yerinde duruş, çürüyüştür. İleri geçmek; duranı itmek, onun üstüne basmakla olur, işte bu isyandır. Ve ileri gidenler, çürümeyi bekleyenlerin bağırtılarıyla sürekli rahatsız edilirler.

Yürüyen benliğin her anı, bir öncekine isyandır. Çünkü, yürüyen benlik, yaratan ruhtur ve yaratan ruh, tıpkı Tanrı gibi “her an yeni bir iş ve oluştadır” (Kur’an, Rahman, 29) Bunun içindir ki Yaratıcı Kudret, “Allah’ın yardımcıları olun” (Saff, 14) demekte ve eklemektedir:

“Eğer siz Allah’a yardım ederseniz O da size yardım eder.” (Muhammed, 7)

“Allah, kendisine yardım edene elbette yardım eder.” (Hac, 40)

İnsanın Allah’a yardımı nasıl olabilir? Elbette ki, Allah’ın iradesi yönünde eylem koymakla olur. Bunun daha açık anlamı, Allah’ın iradesine isyan eden maddesel ve ruhsal despotlara karşı çıkmakla. Bunun adı, isyandır. O halde, varoluştaki yerine tam oturmuş isyan, Yaratıcı’ya yardımın ta kendisidir.

Yaratıcı isyan, günahı tanıyan, fakat ona esir olmayan ruhun tavrıdır. Yıkıcı isyansa, günaha ve tahribe kul olmayı amaç edinen saplantıdır. Birincisi peygamberlerin, İkincisi onlara düşman ruhların isyanıdır. Oluş, bu iki isyanın sürekli düellosudur

Kur’an, isyan konusunda iki tehlikeden sakındırmak istiyor: İsyanı hiç tanımamak ve isyanı ilahlaştırmak. Birinci hal melek-insan hayaline esir olmaktır ki Kur’an, insanın yaradılış gerçeğine aykırı olan bu kabule karşı çıkar. (Bakara,30; Ahzâb, 72) Ne ilginçtir ki, meleklerden söz eden ayetlerden biri, onları, “Kendilerine emrettiği hususlarda Allah’a isyan etmezler” (Tahrîm, 6) diye tanıtıyor. Oysaki insan, zalim ve kan dökücü olarak nitelendirilir. İnsan, isyanı tanıyan ve kullanan bir varlıktır ve bu yüzden üstündür. Hz. Muhammed bu gerçeği ifade ederken şöyle diyor:

“Eğer günah işlemeseydiniz Allah sizi yok eder, yerinize günah işleyen bir topluluk getirirdi.” (Müslim, tevbe 11; Tirmizî, cennet 2)

Bu söz, din dilinde bir adı da günah olan isyanın hayat ve oluştaki yerine dikkat çeken mucize bir beyyinedir.

İsyan kavramını günümüz İslam dünyası bağlamında değerlendirirsek şunları söyleyebiliriz: İslam dünyası büyük isyanlara ve büyük âsilere muhtaçtır.

 

CİHAT KAVRAMININ YARATTIĞI DEVRİM: ZULME İSYAN

Cihadın kökdaşı olan cehd (yoğun gayret, didinme, çabalama), Kur’anî düşüncedeki tüm anlamlarıyla zulme karşı direnmeyi ifade eder. Bu direnmelerin her biri zulüm kelimesinin bir anlamıyla irtibatlı bir mücadele sergiler.

Despot ve zalim yöneticilere, işgalcilere, emperyalistlere karşı savaş, zulmün baskı ve adaletsizlik anlamlarına karşı savaş (cihat) iken, cihadın bir şekli olan içtihat, zulmün karanlık anlamına karşılık gelen cehalete karşı bir savaştır. Cihadın bir başka şekli olan mücahede (benliği arındırma), insan benliğine musallat olmuş ve aydınlanmayı engelleyen karanlıklara, kişinin kendine yaptığı zulümlere karşı bir savaşı çerçevelemektedir. Biz burada birinci anlam (cihat) üzerinde duracağız, fakat cihadın genel çerçevesini tanımak için, bu kelimenin kökdaşı olan cehdle ilgili kısa bir açıklama yapmayı gerekli görmekteyiz.

Kur’an-ı Kerim’de türevleriyle birlikte 40 civarında yerde geçen cehd kelimesinin anlamı kararlı ve şuurlu gayret demektir. Kur’an terminolojisinde cihat, değindiğimiz üç tip cehdin tümünü ifade edecek biçimde kullanılmaktadır. Kur’an bunu; ‘Allah yolunda gayret göstermek’ şeklinde ifadeye koyuyor. ‘Allah yolunda’ tabirinin anlamı, dinciliğin iddia ettiği gibi, mezhebi ve tarikati farklı olanlara kin ve düşmanlık değildir; varoluşun amaçlarına uygun irade ve eylem sergilemektir.

Cihad; mal, can ve fikir unsurlarından biri veya hepsiyle yapılır. (Nisa, 95; Enfâl, 72; Tevbe, 20; Hucurât, 15)

Cihadın fikirsel kısmını sergileyene müçtehid denmektedir.

İslam literatüründe başlangıçtan beri 4 tip cihaddan bahsedilmiştir:

  • İç Dünyamızda Nefse Karşı Cihat:

Bu konuda şu hadis çok ünlüdür: “Gerçek mücahit nefsinin kötülüklerini yenmek için cihat verendir.” Bu anlamda cihadın bir numaralı alanı insan benliğidir. Muhammed İkbal bu en büyük cihada dikkat çekerken şöyle diyor:

“Benim içim, atsız ve ordusuz bir savaşın alanıdır. Onu, görme gücü benim gibi olanlar görebilir.” (Câvidname, beyt, 786)

  • Şeytana Karşı Cihat:

Bu da kötü duygu, düşünce ve saplantılarla cihad olarak anlatılır.

  • İnkarcılara ve İkiyüzlülere Karşı Cihat:

Bunun da kolaydan zora doğru dört mertebesi vardır: Gönülden karşı çıkma, dil ile karşı çıkma, mal ile karşı çıkma, beden ile karşı çıkma.

  • Zalimlere ve Kötülere Karşı Cihat:

Kur’an’ın bu konudaki tutumu çok açıktır. Nisa Suresi 75. ayet şöyle diyor:

“Size ne oluyor da, ‘Ey Rabbimiz! Bizi, halkı zalim olan şu memleketten çıkar, bize tarafından bir yardımcı gönder; bize katından bir dost yolla!’ diyen ezilip horlanmış erkekler, kadınlar ve çocuklar için Allah yolunda savaşmıyorsunuz.”

Başta Amerikalı bilgin Bemard Lewis olmak üzere, bazı Batılı yazarların ‘zalim yönetime karşı çıkmak düşüncesi İslam’a yabancıdır’ (Lewis; İslamic History, 256) yolundaki düşünceleri, yukarıki ayetten de anlaşılacağı gibi, yanlış bir tespittir.

KUR’AN’A GÖRE ZULÜM:

Zulüm kelimesi Kur’an’da türevleri ile birlikte 300’e yakın yerde geçer. Kelimenin kökdaşı olan ve karanlık anlamına gelen zulmet kelimesini de eklersek, bu rakam yaklaşık 350 olur.

Işıksızlık anlamındaki zulmetle aynı kökten gelen zulüm kelimesi Kur’an bünyesinde küfür, şirk, kötülük, baskı, işkence, haksızlık anlamlarının tümünde kullanılmıştır. Dil bilginleri ve müfessirlerin büyük çoğunluğu zulmün Kur’an terminolojisindeki anlamını şöyle vermektedir: “Bir şeyi ait olduğu yerin dışında bir yere koymak” (Râgıp, Müfredat, zulüm; Endelûsî, Tuhfetü’l-Erîb, zulüm). Bundan da anlaşılır ki zulüm, insan hayatında olduğu kadar, öteki varlık alanlarında da yozlaşma ve yabancılaşmaya sebep olmaktadır. Ve bu anlamda en büyük zulüm üretici, insandır. Çünkü yaradılış düzenini ve tabiattaki denge ve ahengi bozan tek varlık insandır. Nitekim Kur’an, insanın kötülüklerinden şikâyetçi olan melekleri konuştururken onun iki tipik kötülüğüne parmak bastırır: Bozgunculuk, kan dökücülük. (Bakara, 30) Ahzâb, 72. ayette ise insanın iki tipik olumsuzluğu olarak bilgisizlik ve zalimliğe yer verilir.

Kur’an açık bir şekilde göstermektedir ki, bütün zulümler insan elinin ürünüdür. Allah en küçük anlamda bile zulmetmez. (bk. 4/40; 10/44; 18/49). Yaratıcı düzen bozulmadan korunduğu sürece zulüm asla söz konusu olmaz, (bk. 14/34; 3/182; 8/51; 22/10; 50/29).

‘Şeyleri ait oldukları yerlerin dışına koymak’ bazen mekân, bazen de zamanla ilgili olabilir. O halde, zulüm, eksiklikten doğabileceği gibi fazlalıktan da doğabilir. Mesela, faiz (riba) ve israf birer zulüm olarak bazı insanlarda eksiltme, bazılarında artırma yaratmaktadır. Bir kısım insanların gereğinden fazlaya sahip olmaları yahut gereğinden fazla harcamaları, diğer bazılarının gereğinden azını elde etmeleri sonucunu verecektir ki, Kur’an’a göre, bu bir zulümdür.

Zulmün karşıtı adalettir ki, o da ‘her şeyi yerli yerinde yapmak, yerli yerine koymak’ anlamındadır.

Kur’an-ı Kerim şirki de büyük bir zulüm olarak tanıtmaktadır.

“Şu bir gerçek ki, şirk, çok büyük bir zulümdür.” (Lokman, 13).

Büyük zulümlerden bazıları şunlardır: Mabetlere saldırı, tanrısal gerçekleri saklamak veya saptırmak, yalan yere Allah’tan ilham aldığını söylemek, Allah’a iftira, din adına yalan uydurmak. Bu son zulüm türü, Bakara Suresi 79. ayette

üç kez lanetlenmektedir:

“Lanet olsun o kişilere ki, kitabı kendi elleriyle yazarlar da sonra onunla basit bir karşılık satın alsınlar diye, ‘İşte bu, Allah katındandır!’ derler. Lanet olsun onlara, ellerinin yazdıkları yüzünden! Lanet olsun onlara, kazanıp durdukları yüzünden!”

Ülke ve uygarlıkların yıkımına sebep olan zulüm, daima servet ve nimet şımarıklığı ile yan yana durur, (bk.11/116) Kur’an burada ‘servet ve refahın getirdiği şımarıklığa uymak’ deyimini kullanıyor. Zalimler bu uymanın kurbanıdırlar. Zalimleri iki şey daha yıkmaktadır: Sonu gelmez hırslarla, bilgisizlik.

 

 

SAVAŞIN TEK GEREKÇESİ: ZULÜM

Kur’an’ın kanlı çarpışmaya (savaşa) izin verme gerekçesi de zulümdür. Kanlı çarpışmanın meşruluğu zulme uğramış olmakla gerçekleşir. Bu meşruluk doğunca da Allah, zalimlere karşı savaşanların başarısını taahhüt eder. (Hac Suresi, 39-40)

Zulme karşı savaşmak sadece zulmün muhatabı olanların görevi değildir. Kur’an, zulme uğrayanların yanında savaşmayı bütün onur sahiplerinden, bir insanlık borcu olarak istemektedir. (Nisa, 75) İnsanlara zulmedenlere her türlü karşı çıkış serbesttir. (Şûra, 42)

Zulme karşı savaş vererek yurtlarından olanların yeryüzünde güzel bir biçimde barınağa kavuşturulacakları da bir tanrısal vaat oıarak öne çikarılıyor. (Nahl, 41), Bundan önemlisi, Kur’an, zulüm beldesinden göçmeyip de orada ömrünü müstaz’af (ezilip horlanan) olarak tamamlayanların kendi kendilerine zulmettiklerini ve bu yüzden hesaba çekileceklerini de bildirir. (Nisa, 97) Bunun anlamı şudur:

İnsanın, zulüm ve zalimden başka düşmanı yoktur, olmamalıdır.

“Zalimlerden başkasına kin ve düşmanlık olmamalıdır.”(Bakara, 193)

Din ayrılığı düşmanlık sebebi değildir. Başka dinlerdeki zalim olmayanlar, sizin dininizdeki zalimlerden yeğdir. Kur’an, imanın huzur ve aydınlığa çıkarmasını imanın zulümle kirle- tilmemesi şartına bağlamıştır. (En’am, 82) Bunun açık anlamı, İslam düşünürlerinin ortak kanaatleriyle şudur:

“Bir ülkenin hayatı ve yönetimi küfür üzere yürüyebilir, ama zulüm üzere yürümez.”

Ehlikitap’ın (Yahudi ve Hıristiyanların) sadece zalim olanlarına şiddet gösterilir. Onların zalim olmayanları ile mücadele en güzel biçimde, en güzel yollarla yapılacaktır. (29/46) O halde, Kur’an’ın, küfürle mücadelede şiddet ve katılık isteyen ayetlerini bu insanların zalimleri için geçerli saymak Kur’an’ın buyruğudur.

Kısacası, Kur’an’ın zalime hıncı öylesine büyüktür ki, kendisini ‘zulmedenleri tehdit etmek için gelmiş’ kitap olarak tanıtmıştır.

 

HANİFLÎK KAVRAMININ YARATTIĞI DEVRİM: ECDATPERESTLİĞE İSYAN

Ecdatperestliğe, ataların kabullerini dokunulmaz kılmaya isyan, peygamberlerin temel niteliklerinden biri, Kur’an imanının olmazsa olmaz şartıdır.

Müşrik (putperest) yaklaşım, şirkin temel özelliklerinden biri olarak, geçmiş ecdat kabullerinin değişmez-dokunulmaz- kutsal bir yapı oluşturduğunu, bu kabullere dokunmanın zındıklık veya dinsizlik oluşturduğunu iddia etmektedir. Kur’an’ın en büyük kavgası işte bu iddia sahiplerine karşı veriliyor. Kur’an, özellikle din bahsinde, peygamberlerle onların karşısına dikilen şirk zümreleri arasında tarih boyunca sürüp giden kavganın esasını, ecdatperestlikle akıl ve bilginin mücadelesi olarak tescil etmektedir.

Gelenekçi-muhafazakâr putçuluğun bütün derdi, atalarından görüp öğrenmediklerini, yani yeniyi tepelemektir. Çünkü yeni onlara ‘atalarının ve kendilerinin bilmedikleri bazı şeyleri öğretiyor. (En’am, 91) Şirk çocukları, eşyanın, atalarının koymadığı isimlerle anılmasına bile tahammül edemezler. (Araf, 71; Yusuf, 40; Necm, 23) Atalarından miras almadığı şeylerin onun hayatına girmesi şirk zihniyetini kudurtuyor.

Kur’an, Allah’ın birliğine dayanan dinin ana eylemini ‘eskiyi iptal’ olarak tescil etmektedir. Bunun içindir ki tevhidin mustarip taşıyıcıları ve tebliğcileri olan peygamberlerin şirk tarafından konmuş ortak adları ‘mubtılûn’ (tekili: mubtıl) olarak kayda geçmiştir. Mubtıl, hüküm ifade etmekte olan mevcudu iptal eden, hükümsüz kılan demek.

Bütün nebiler birer mubtıldır. Geldikleri toplum ve devirde hazır buldukları anlayış, hüküm ve kabulleri iptal eder, yerine yeni ve yaratıcı olanı getirirler. Şirkin bu iptal eyleminden şikâyeti zorludur:

“Yemin olsun ki, biz bu Kur’an’da insanlar için her türlü benzetmeyi yaptık. Sen onlara bir mucize getirsen, gerçeği örten nankörler/inkâr edenler mutlaka şöyle diyeceklerdir: ‘Siz peygamberler, eskiyi hükümsüz kılanlardan başkası değilsiniz!’ İlimden nasipsizlerin kalpleri üzerine Allah işte böyle mühür basıyor.” (Rum, 58)

Ecdatperestlikle savaşın Kur’ansal adı hanîfliktir. O halde hanîflik hakkında da kısa bir bilgi verelim.

 

KUR’AN’A GÖRE HANÎFLİK VE HANÎF:

Kur’an dilinde hanîf, putçu ve sapık geleneklere karşı çıkan, devrimci demektir.

Hanîf kelimesi, hem bütün müminlerin, hem de Hz. İbrahim’in sıfatı olarak kullanılmaktadır. Esasen İbranice olan hanîf, o dilde, ‘atalar dinine ve atalar geleneğine aykırı davranan zındık, sapık’ demek. Kur’an, putperestliğin akılcı ve ilimci benlikleri kötülemek ve dışlamak için kullandığı bu tabiri, tarihin önünde tersine çevirerek, doğrunun ve iyinin savunuculuğunu yapma uğruna kahra ve zulme uğramış yaratıcı ruhları ödüllendirmek üzere, onların onur unvanı yapmıştır.

Arap dilinin kaynak lügatlerinden birinin yaratıcısı olan Ebu Mansûr Muhammed bin Ahmed el-Ezherî (ölm. 370/980) Tehzibü’l-Lüga’ adlı anıt eserinde hanîf sözcüğünün temel anlamını, ‘şerden hayra veya hayırdan şerre meyleden kimse’ olarak vermektedir. Ezherî, hanîf sözcüğünün etimolojisini anlatırken şu ilginç bilgiyi de kayda geçiriyor: Cahiliye donemi Arapları, Müslümanları, atalar dininden döndükleri için sapık, kendilerini ise atalar dinini koruyan hanîfler ilan etmişlerdi. Kur’an, hanîf sözcüğünü, Hz. İbrahim’in putçu geleneklere karşı çıkışını anlatırken övünce, müşrik Araplar bu kelimeyi kendilerinin sıfatı olarak kullanmaktan vazgeçtiler. (Ezherî, Tehzibü’l-Lüga, 5/109-11)

Demek ki, hanîf, temel anlayış olarak geleneğe, ataların kabullerine karşı çıkan kişidir. Bu karşı çıkış, geleneksel putperestliği rahatsız ettiğinden, onlara göre hanîf kötü adamdır. Ama Kur’an, putperestliğin ‘kötü adam’ ilan ettiği hanîflerin ‘gelenekten kaçış ve yeniye eğilim’ niteliklerini kutsallaştırmakta ve onları övmektedir.

Kur’an her müminin aynı zamanda hanîf olmasını yani ataların kabul ve geleneklerini eleştiri getirip gerektiğinde onlara isyan etmesini istemektedir. İnsanlığın boyut yükseltmesi işte bu isyandadır.

 

Haniflerin, Kur’an müminlerinin mücadele etmesi gereken temel belaların başında, geleneğin din leştirilmesi, yani ecdatperestlik veya ‘muhafazakârlık’ gelmektedir. Ne ilginçtir ki, bütün siyaset ve saltanat dincileri kendilerini muhafazakâr olarak tanımlarlar. Batı ile işbirliği yapmış dincileri İslam aleyhine kullanan Batı’nın bütün siyaset ve strateji kodamanları Müslümanları muhafazakâr olmaya itmektedir. Girdiğimiz yüzyılın ilk günlerinden beri bu muhafazkârlık illeti, demokrasi ve özgürlük maskeleriyle piyasaya çıkarılmakta ve böylece bu Kur’an dışı putperest kavramın albenisi artırılmaktadır. Son varılan nokta ve siyaset dincilerine önerilen son strateji, bir Yahudi yazarın teklifiyle şu olmuştur: “Muhafazakâr demokrat olun!” Buradaki denklemin barındırdığı plan üç aşamalıdır ve şudur:

Birinci aşama: İslam eşittir geleneksel din, o da eşittir muhafazakârlık. İkinci aşama: Muhafazkârlık eşittir demokrasi. Ve nihayet, amaç olan üçüncü aşama: Muhafazakârlık eşittir, Kur’an dışı geleneksel Arap-Emevî dini. Batı’nın istediği işte budur.

Bütün bu emperyalist güdümlere isyan ise Kur’an müminlerinin, özellikle aydın müminlerin insanlık ve iman borcudur. Bu isyan olmadan, İslam dünyasında akılcılığı egemen kılacak devrim doğmaz; o devrim doğmadıkça da Müslümanlar iflah etmez.

Kur’an’a göre Firavunları üretenler zalimlere uşaklık edenlerdir.

İslam tarihinde zulme isyanın öncü isimlerinden biri olan İmamı Azam, Müslüman ümmetinin firavun yaratan zihniyeti sona erdirmesini, İslam imanının temel icabı olarak görmektedir. Bu imanı hayata geçirecek dirayet yoksa, hiçbir ibadet bir anlam taşımayacaktır.

Firavunları yaratan halkların uşaklık psikolojilerini deşifre eden Zühruf 54-56. Ayetler, emperyalizmin hapishanesine dönüştürülmüş mabetlere hapsolmayı din sanan bir kitlenin Allah tarafından Allah’ın düşmanı gibi algılandığını göstermektedir.

Hz. Muhammed, özgürlüklerin ve esaret tanımamanın sembolü müdür yoksa daha çok namaz kılmanın, daha görkemli sarık sarmanın sembolü mü? Kur’an birinci şıkkı onaylıyor. Hz. Muhammed bu şıkka göre yaşadı ve onu miras bıraktı. Emevi, bu mirası yozlaştırıp “özgürlüklerin peygamberi”ni “daha çok namaz kılmanın, daha görkemli arap sarığı sarmanın sembolü” haline getirdi.

 

Peygamberlerin savaşı dinsizlik veya ateizme karşı değil, sahte din olan şirke karşıdır. Hz. Muhammed’in baş düşmanı olan Mekke oligarşisi, Hz. Muhammed ile ateizm veya dinsizlik adına değil, atalarının dini olan şirk adına savaştı. Musa’nın, isa’nın savaşları da dinsizliğe karşı değil, sahte dine karşıydı. Tarihin her döneminde ve bugün gerçek dindarların savaşları ateizm veya dinsizliğe karşı değil sahte dine yani dinciliğe karşı olmalıdır.

Hiçbir peygamberin mesajında ateizme veya dinsizliğe karşı savaş çağrısı yoktur; çağrı zulme, azgınlığa, riyakarlığa, tağutlara, haksızlığa, talana, kısaca şer ve şirk kodamanlarına karşı savaş çağrısıdır. Başta ibadetler olmak üzere diğer bütün dinsel unsurlar ve motifler, bu esas savaşı verecek olan güçleri donatmak, daha iyi savaşır hale getirmek içindir. Kur’an’ın tanıttığı din öncelikleri bakımından “ibadetler ve tespihler dini” değil, “zulme karşı mücadele dinidir”.

Hz. Muhammed de geleneksel Emevi dinciliğinin empoze ettiği gibi bir din adamı, bir ruhban değil, bir özgürlükler ve haklar savaşçısıdır.

Kur’an’ı iyi inceleyenler onun insanlığın yeni yeni tanıştığı bilgi toplumuna ilişkin talepler taşıdığını kolaylıkla fark ederler. Bu fark ediş, Kur’an’dan gereğince yararlanmanın tarım ve sanayi toplumlarının ölçütleriyle yapılan yorumlardan sıyrılmakla mümkün olduğunu anlamakta da gecikmezler. Kur’an’da elbette ki tarım ve sanayi toplumlarının beklentilerine cevap getiren veriler de vardır. Ancak bunlar sınırlıdır. Kur’an’ın talepleri, büyük kısmıyla bilgi toplumu insanının fark edeceği, yararlanacağı taleplerdir.

Bunun içindir ki, Kur’an, tarım toplumunun paradigmalarıyla anlaşılamaz. Sanayi toplumu ve daha önemlisi bilgi toplumu paradigmaları için, o paradigmaları ustalıkla kullanacak beyinler lazımdır. Ne yazık ki, islam dünyası bu beyinlerin ne üretilmesine izin vermiştir ne de iş görmesine.

 

Allah’tan bir kez daha hocamızın hanif ruhuna rahmet diliyorum.

 

 

Bütün hakları saklıdır.

Selam bilgeler dünyası!

  • Bir çiçek, sadece bir çiçek midir?
    Bir çiçek, sadece bir çiçek midir?
  • Bayrak, sadece bir bayrak mıdır?
    Bayrak, sadece bir bayrak mıdır?
  • Dünya, evrende  yaşanılan  ve yaşatılan tek ortam mıdır?
    Dünya, evrende yaşanılan ve yaşatılan tek ortam mıdır?
  • Al bayrağım, al kanımın mı,  al börkümün rengi midir?
    Al bayrağım, al kanımın mı, al börkümün rengi midir?

 

 

 

Bir tek bilen vardır!

Herşeyi bilen tek bir bilen.

Bilge insan sadece o Bilen’i bilen insandır!

  • Vücudunda egosu ölen kişinin emrine güneş de tabidir bulut da. Nefsinin istediğini yapıp, bir de “inşallah” demek Allah’la alay etmektir. Kimi kandırıyorsun?”
  • Canında bir can var, o canı ara... Beden dağında bir mücevher var, O mücevherin madenini ara... A yürüyüp giden sufi, Gücün yeterse ara; Ama dışarıda değil, Aradığını kendinde ara.
  • Kargalar ötmeye başlayınca bülbüller susar.
  • Düşmanların en çetini sizin içinizdedir.
  • Hiçbir mal sizin değil, neyi bölüşemiyorsunuz? Hiçbir can sizin değil, niye dövüşüyorsunuz?

 

 

 

 

At binenin kılıç kuşananındır,

Eylem bizden hüküm Allah’tandır,

 İlerle ey Türk çocuğu sonsuzluk senin bahtındır!

 

A.Can Ayışık

a.can.ay@ttmail.com

 

Kedimangel_20120101

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Her türlü hakkı saklıdır.